Nieważny kredyt indeksowany Polbanku z 2007 r. - wygrywamy w Sądzie Okręgowym w Legnicy!

Rozstrzygnięcie#

Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z 31.07.2026 r.

Sąd Okręgowy w Legnicy, wyrokiem z dnia 31 lipca 2026 r.:

1. ustalił, że nie istnieje stosunek prawny wynikający z umowy o kredyt hipoteczny zawartej w 2007 r. przez powódkę z EFG Eurobank Ergasias Spółką Akcyjną w Warszawie jako poprzednikiem prawnym strony pozwanej;

2. zasądził od strony pozwanej Raiffeisen Bank International AG z siedzibą w Wiedniu działającego przez Raiffeisen Bank International AG (spółkę akcyjną) Oddział w Polsce na rzecz powódki kwotę 54.336,32 złote z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 11 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty;

3. zasądził od strony pozwanej Raiffeisen Bank International AG z siedzibą w Wiedniu działającego przez Raiffeisen Bank International AG (spółkę akcyjną) Oddział w Polsce na rzecz powódki kwotę 6.417 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Podgląd wyroku#

Co dokładnie orzekł Sąd Okręgowy w Legnicy w sprawie I C 835/24?

Rozwiń dokument

Zwiń dokument

Istota sporu#

Kredytobiorczyni zakwestionowała powiązanie kredytu z kursem franka

Sprawa dotyczyła umowy o kredyt hipoteczny zawartej w 2007 r. z Polbankiem. Był to kredyt indeksowany kursem CHF. W pozwie zakwestionowany został § 2 ust. 1 umowy oraz postanowienia Regulaminu Kredytu Hipotecznego udzielanego przez Polbank EFG, stanowiącego integralną część umowy. Wśród nich były § 2 pkt 2, § 4 ust. 1, § 7 ust. 4, § 9 ust. 1-2 oraz § 13 ust. 3.

Podstawą główną pozwu była abuzywność klauzuli ryzyka kursowego. Kredytobiorczyni wskazywała, że bank nie wyjaśnił jej istoty i skali ryzyka związanego ze wzrostem kursu waluty. W szczególności bank nie wyjaśnił, że w przypadku wzrostu kursu franka mogą wzrosnąć nie tylko raty, ale również całe saldo zadłużenia. Drugim zarzutem były klauzule przeliczeniowe, pozwalające bankowi ustalać kurs wypłaty i spłaty według własnej tabeli.

Bank kwestionował interes prawny powódki w żądaniu ustalenia. Podnosił także brak jej legitymacji do samodzielnego wystąpienia z pozwem, ponieważ umowa została zawarta wspólnie z byłym mężem. Bank stał na stanowisku, że przed zawarciem umowy wypełnił obowiązek informacyjny i działał zgodnie z Rekomendacją S. Utrzymywał również, że kursów mających zastosowanie przy wypłacie kredytu i spłacie rat nie ustalał dowolnie.

Bank podnosił również, że kredyt powiązany z walutą był dla kredytobiorczyni korzystniejszy od kredytu złotowego. Twierdził, że umowa może obowiązywać dalej także po ewentualnym usunięciu z umowy kwestionowanych postanowień. Zapowiadał też własne roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału. Samo roszczenie o zapłatę kwestionował zarówno co do zasady, jak i co do wysokości.

Bank podważał ponadto status konsumenta powódki, choć kredytobiorczyni nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, a kredyt został zaciągnięty w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Bank twierdził też, że postanowienia umowy były indywidualnie negocjowane. Wskazywał ponadto na możliwość spłaty kredytu bezpośrednio w walucie, co miałoby w ocenie banku wykluczać abuzywność kwestionowanych postanowień.

Przebieg postępowania#

Sąd wstrzymał obowiązek płacenia rat już na początku sprawy

Pozew wpłynął 11 lipca 2024 r., a wyrok zapadł 31 lipca 2026 r. Postępowanie trwało 750 dni i zakończyło się po dwóch rozprawach. Wyrok ogłoszono na posiedzeniu niejawnym.

Krótko po wniesieniu pozwu sąd udzielił zabezpieczenia powództwa. Wstrzymał obowiązek spłaty wymagalnych rat od 17 lipca 2024 r. do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie.

Co wyróżnia tę sprawę?#

Ustalenia nieważności umowy może żądać każdy kredytobiorca - nawet jeśli były małżonek nie chce współdziałać

Bank bronił się w tej sprawie między innymi twierdząc, że aby sąd mógł ustalić nieważność umowy, z pozwem muszą wystąpić wszyscy kredytobiorcy. W praktyce często zdarza się, że były współmałżonek nie chce współdziałać w dochodzeniu roszczeń. Ta sprawa pokazuje, że nie stanowi to przeszkody. Sąd może ustalić nieważność umowy także w sytuacji, gdy z roszczeniem występuje tylko jeden z kredytobiorców.

Kwestię braku współuczestnictwa koniecznego kredytobiorców w sprawie o ustalenie nieważności kredytu frankowego rozstrzygnął Sąd Najwyższy w dwóch uchwałach: z 19.10.2023 r. (sprawa III CZP 12/23) oraz 26.10.2023 r. (sprawa III CZP 156/22).

Sąd Najwyższy trafnie zauważył, że gdyby przyjmować, że tylko wszyscy kredytobiorcy łącznie mogli domagać się ustalenia nieważności umowy kredytowej, to mogłoby to stanowić naruszenie prawa do sądu kredytobiorcy, w sytuacji gdy inny kredytobiorca nie chciał współdziałać. W ocenie Sądu Najwyższego nie można uzależniać dopuszczalności i możliwości poszukiwania ochrony prawnej przez jednego z kredytobiorców, od stanowiska innej osoby, na które tenże kredytobiorca nie ma żadnego wpływu.

Korzyść wynikająca z wyroku#

Korzyść kredytobiorczyni z unieważnienia umowy to 343.564 zł