Sąd Rejonowy w Głogowie - wyrok w sprawie I C 791/25

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Głogowie:

1. zasądził od strony pozwanej - Santander Bank Polska S.A. na rzecz powoda kwotę 10.000 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 29 maja 2025 r. do dnia zapłaty;

2. zasądził od strony pozwanej - Santander Bank Polska S.A. na rzecz powódki kwotę 10.000 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 29 maja 2025 r. do dnia zapłaty;

3. kosztami procesu w całości obciążył bank.

Sąd Rejonowy w Głogowie w całości podzielił argumenty przedstawione przez kancelarię, przemawiające za nieważności umowy kredytu „dewizowego” Banku Zachodniego WBK z 2008 r.

Wyrok zapadł na pierwszej rozprawie. Postępowanie dowodowe ograniczyło się do przesłuchania kredytobiorców oraz przeprowadzenia dowodów z dokumentów. Sąd pominął dowody z opinii biegłego oraz z zeznań świadków zawnioskowanych przez bank, jako nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Istotne fragmenty uzasadnienia

„Sąd nie podziela stanowiska strony pozwanej, że zawarta pomiędzy stronami umowa jest umową kredytu walutowego. O takim kredycie możemy mówić bowiem jedynie wówczas gdy zobowiązanie zaciągane jest w walucie obcej. Konstrukcja umowy zawartej między stronami, a w szczególności jej oznaczenie jako dewizowy kredyt mogła sugerować, iż kredyt udzielony powodom jest kredytem walutowym realizowanym wyłącznie w walucie obcej. Analiza postanowień umownych prowadzi jednak do wniosku, iż umowa ta przewidywała również wykonywanie zobowiązania w walucie polskiej. Umowa teoretycznie dawała możliwość wykonywania jej wyłącznie w walucie obcej, jednak zgodnie z treścią umowy kredyt musiał być wypłacony w polskich złotówkach (art. 3.07. ust. 2-3), a ponadto przewidziano możliwość jego spłaty w złotych polskich (art. 3.09. ust. 3). Tym samym uznać należy, że wykonywanie umowy wyłącznie w walucie obcej miało charakter wyłącznie hipotetyczny. Już bowiem w chwili zawarcia umowy oczywiste było, że finansowane kredytem zobowiązanie będzie realizowane w Polsce (spłata kredytu w PLN), za które zapłacić będzie trzeba złotymi polskimi. Równie oczywiste było to, że kredytobiorcy nie uzyskiwali dochodów we frankach szwajcarskich, co przesądzało o faktycznej spłacie zobowiązania w walucie krajowej.

W konsekwencji, niezależnie od zastosowanego w umowie nazewnictwa („kredyt dewizowy”) oraz przewidzianej jedynie teoretycznie możliwości wypłaty i spłaty kredytu w CHF, zawarta przez strony umowa kredytowa posiada wszelkie cechy konstrukcyjne kredytu denominowanego do franka szwajcarskiego. W szczególności kwota kredytu została określona w walucie obcej (CHF), natomiast jego wypłata, zgodnie z postanowieniami umowy, nastąpiła w polskich złotych, podobnie jak spłata kredytu przez powodów. Okoliczności te jednoznacznie wskazują, iż pomimo wprowadzającego w błąd oznaczenia umowy, w istocie strony zawarły umowę kredytu denominowanego do franka szwajcarskiego, a nie umowę kredytu walutowego.” (...)

„Przechodząc do oceny czy wskazane w pozwie postanowienia umowne (art. 3.01., art. 3.07., art.3.09.) są w przypadku umowy zawartej pomiędzy powodami a pozwanym Bankiem niedozwolone, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w ocenie sądu podstawowym uchybieniem jest przyznanie jednej ze stron umowy, nielimitowanego kontraktowo uprawnienia do kształtowania zobowiązania drugiej strony, co sprzeczne jest zarówno z naturą jak i właściwością stosunku zobowiązaniowego. Tego rodzaju konstrukcja umowna prowadzi do rażącego zachwiania równowagi kontraktowej stron, naruszając fundamentalną zasadę ekwiwalentności świadczeń. Uprawnienie pozwanego Banku do jednostronnego i arbitralnego wpływania na zakres zobowiązania powodów nie zostało bowiem obwarowane żadnymi obiektywnymi, weryfikowalnymi kryteriami, ani też mechanizmami kontroli jego wykonywania.

W konsekwencji powodowie zostali pozbawieni realnej możliwości przewidzenia ekonomicznych skutków zawartej umowy już na etapie jej zawierania, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z wymogiem transparentności postanowień umownych. Taki stan rzeczy prowadzi do przerzucenia na konsumenta całości ryzyka kontraktowego, przy jednoczesnym uprzywilejowaniu profesjonalnego uczestnika obrotu.” (...)

„Jednocześnie, stwierdzić należy, że powodowie jako kredytobiorcy, nie zostali rzetelnie poinformowani o obciążającym ich ryzyku walutowym, w tym o rzeczywistych konsekwencjach ekonomicznych, które wiązały się z podpisaniem przez nich umowy kredytowej, która narażała ich na nieograniczone ryzyko kursowe. Powodowie nie znali również kwoty kredytu jaka zostanie im wypłacona; co więcej – nie byli świadomi, że saldo kredytu może wzrosnąć i nie znali jego ostatecznej wysokości. Jednocześnie, nie mieli oni realnego wpływu na treść postanowień zawieranej umowy kredytu, która nie zawierała żadnego rodzaju postanowień, które wprowadzały obiektywne mierniki.”

Korzyść z wygrania sprawy

Korzyść kredytobiorców wynikająca z nieważności umowy to ok. 156.000 zł + odsetki (przy kredycie opiewającym na równowartość kwoty 127.184 zł; w ramach niniejszego postępowania kredytobiorcy dochodzili tylko części przysługującej im wierzytelności, korzystając z uprawnienia do rozdrobnienia roszczeń).