Wyrokiem z 22 stycznia 2026 r. Sąd Okręgowy w Legnicy:
ustalił, że nie istnieje pomiędzy stronami stosunek prawny wynikający z umowy o kredyt hipoteczny zawartej w 2011 r. z EFG Eurobank Ergasias S.A. Spółka Akcyjna Oddział w Polsce (Polbank) ze względu na nieważność umowy;
kosztami postępowania w całości obciążył bank.
Przebieg postępowania
Sąd Okręgowy w Legnicy podzielił przedstawione przez kancelarię argumenty przemawiające za nieważnością umowy kredytowej indeksowanej kursem EUR i na pierwszej rozprawie wydał wyrok ustalający nieważność umowy.
Postępowanie dowodowe ograniczyło się do przesłuchania kredytobiorców oraz przeprowadzenia dowodów z dokumentów. Sąd pominął dowód z przesłuchania świadków zawnioskowanych przez bank (pracownicy banku, którzy nie uczestniczyli w udzielaniu kredytu powodom).
Wyrok zapadł po niespełna 6 miesiącach od złożenia pozwu.
Korzyść z wygrania sprawy
Korzyść kredytobiorców wynikająca z nieważności umowy (uwzględniająca również anulowanie przyszłych rat) to ponad 236.000 zł (przy kredycie opiewającym na kwotę 250.000 zł).
Istotne fragmenty uzasadnienia wyroku
W ocenie sądu powyższe przepisy w umowie § 2 ust. 1 zd. 2, § 10 ust. 4 oraz w regulaminie: § 2 pkt 12, § 7 ust. 4, §9 ust. 2 i 5, §13 ust. 3 i 7, § 14 ust. 8, § 15 ust. 3 pkt 3 lit. b i pkt 7 lit. b, §15 ust. 6 i 7, § 20 ust. 4 pkt 3, § 22 ust. 4 pozwalały bankowi w sposób nieweryfikowalny i w zasadzie dowolny kształtować kursy walut obcych dla potrzeb indeksacji kredytu udzielonego powodom. Tymczasem jak wynika z treści powołanego wyżej wyroku TSUE z dnia 18.11.2021 r. (C-212/20) kredytobiorca powinien mieć możliwość sam ustalenia wysokości kursu.
Wprawdzie w § 15 ust. 7 regulaminu zostały podane kryteria ustalania kursów walut, jednak są to niewątpliwie kryteria niedookreślone, podlegające swobodnej ocenie banku, np. poddane ocenie osób „zarządzających pozycją walutową banku”, zależne od „pozycji walutowej utrzymywanej przez bank. Ten zapis nie wnosił dla kredytobiorcy żadnych obiektywnych czynników, przesądzających wprost o wysokości kursów bankowych. Średni kurs NBP był tam wspomniany jako jeden z kilku elementów, a nie przesądzający. (...)
W tym miejscu sąd wskazuje, że przy takim brzmieniu umowy i regulaminu nie ma znaczenia, że kredyt był indeksowany do waluty Euro. Zapisy są identyczne z tymi stosowanymi przy umowach indeksowanych do CHF , więc i dotychczasowe orzecznictwo sądów powszechnych , SN i TSUE dotyczące tzw. umów frankowych należało do niniejszej umowy zastosować analogicznie. Treść takich samych zapisów umów musi być konsekwentnie także uznana za abuzywną. (...)
Zdaniem sądu - wbrew twierdzeniom strony pozwanej - umowa nie może być dalej wykonywana W EURO, a to z tego względu, że strona pozwana nie wypłaciła powodom waluty Euro, tylko złotówki. Żaden przepis umowy ani regulaminu nie przewidywał możliwości wyboru wypłaty w Euro. W ocenie sądu wykonywanie umowy w Euro byłoby niesprawiedliwe i sprzeczne z zasadami współżycia społecznego oraz rażąco godziło w interes konsumenta, gdyż ze względu na nieograniczone ryzyko walutowe, jakim są obarczeni kredytobiorcy, zostali narażeni na spłatę dużo większej kwoty niż otrzymali w PLN. (...)
Sąd uznał, że bank nie uświadomił powodom w sposób rzetelny i zrozumiały ryzyka związanego z indeksacją kredytu. W ocenie sądu bank, formułując umowę i regulamin, naraził powodów na nieograniczone ryzyko związane z możliwym nieograniczonym wzrostem wartości miernika indeksacji, rzeczywiście nie uświadamiając powodom, jak będzie się kształtowała ich sytuacja, jako kredytobiorców w sytuacji znacznego podrożenia waluty. (...)
Powodowie nie byli uświadomieni przez bank, że ich sytuacja kredytowa stanie się bardzo niekorzystna w przypadku znacznego wzrostu wartości Euro, choć dobre obyczaje i zasady współżycia społecznego wymagałyby udzielenia konsumentom takiej informacji, zwłaszcza, z tego względu, że kredyt był im wypłacony w złotówkach. Nie byli należycie uświadomieni, że wzrost salda kredytu i raty kredytu jest praktycznie nieograniczony.
Zdaniem sądu o nieważności umowy przesądzał więc także fakt, że bank w umowie naraził konsumenta na niczym nieograniczone ryzyko kursowe, co było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 k.c.), rażąco naruszało dobre obyczaje, interes konsumentów i stwarzało szansę rażącego wzbogacenia banku kosztem konsumentów.