Sąd Okręgowy w Legnicy - wyrok w sprawie I C 731/25
Nieważny kredyt euro PKO BP z 2010 r. po jednej rozprawie - wygrywamy w Sądzie Okręgowym w Legnicy!
- Sygnatura
- I C 731/25
- Sędzia
- Zbigniew Juszkiewicz
- Pozwany bank
- PKO BP
- Bank na umowie
- PKO BP
- Rok umowy
- 2010
- Data pozwu
- 20 sierpnia 2025
- Data wyroku
- 1 października 2025
- Liczba rozpraw
- 1
- Wartość przedmiotu sporu
- 205.491 zł
- Żądanie
- ustalenie
- Rozstrzygnięcie
- wygrana kredytobiorcy
Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z 1.10.2025 r.
Sąd Okręgowy w Legnicy, wyrokiem z dnia 1 października 2025 r.:
ustalił, że umowa kredytu mieszkaniowego WŁASNY KĄT hipoteczny z oprocentowaniem zmiennym, zawarta w 2010 r. między powodem a Powszechną Kasą Oszczędności Bankiem Polskim Spółką Akcyjną z siedzibą w Warszawie, jest nieważna,
zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 6.417 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 5.417 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, w którym je zasądzono, do dnia zapłaty.
Bezpłatna analiza
Masz kredyt w euro w PKO BP?
Sprawdź, czy Twoją umowę można unieważnić.
Analiza przygotowana przez adwokata w ciągu 24 godzin.
Bezpłatnie i bez żadnych zobowiązań.
Twoje dane chronione są tajemnicą adwokacką i RODO.
Co dokładnie orzekł Sąd Okręgowy w Legnicy w sprawie I C 731/25?
Spór dotyczył kredytu denominowanego do euro, w którym kurs wyznaczał bank
Przedmiotem sprawy była umowa kredytu mieszkaniowego Własny Kąt Hipoteczny, zawarta z PKO BP w 2010 r. Był to kredyt denominowany do euro, z terminem spłaty przypadającym na 2050 r. Kredytobiorca zakwestionował przede wszystkim postanowienia obciążające go ryzykiem kursowym, a obok nich klauzule przeliczeniowe. Zarzucił bankowi, że umowa narażała go na nieograniczone ryzyko kursowe, a jego skali nikt mu rzetelnie nie wyjaśnił.
Kapitał kredytu wyniósł 182.029,75 zł. Kredytobiorca spłacił 41.769,34 zł oraz 34.436,62 euro. Od 2014 r. raty regulował bezpośrednio w walucie, kupowanej w kantorze. Saldo zadłużenia na 25 maja 2025 r. wynosiło 28.191 euro.
Bank wnosił o oddalenie powództwa w całości. Twierdził, że kredytobiorcy nie przysługuje interes prawny w żądaniu ustalenia, a sam kredyt miał charakter walutowy. Podnosił, że wypełnił obowiązek informacyjny, bo umowę zawarto już po kryzysie finansowym z 2008 r., a zmienność kursów była wiedzą powszechną. Bank wskazywał też, że kursów z tabeli nie ustalał dowolnie i że umowa może obowiązywać dalej.
Bank kwestionował również okoliczności faktyczne. Wskazywał na związek umowy z działalnością gospodarczą lub zawodową, co podważałoby status konsumenta. Twierdził także, że sporne postanowienia zostały uzgodnione indywidualnie.
Sąd uznał za niedozwolone zarówno klauzulę ryzyka kursowego, jak i sposób ustalania kursu przez bank
Sąd Okręgowy w Legnicy podzielił argumentację strony powodowej. W ustnych motywach wskazał, że pouczenie o ryzyku kursowym było nieadekwatne do charakteru umowy zawieranej na czterdzieści lat. Ryzyko po stronie kredytobiorcy było nieograniczone.
Druga wada dotyczyła przeliczeń. Definicja tabeli kursów przewidywała, że kurs ustala sam bank. Umowa nie wskazywała przy tym żadnych obiektywnych kryteriów, którymi bank musiałby się kierować. Sąd wskazał na nierównowagę stron: bank zawiera takie umowy zawodowo, a konsument raz lub kilka razy w życiu.
Sąd odniósł się wprost do argumentu banku o rynkowym charakterze kursów. Ocenie podlega treść postanowienia, a nie sposób korzystania z niego. Skoro umowa dawała bankowi swobodę, kurs zawsze mógł zostać wyznaczony w sposób dla banku korzystny.
Po wyeliminowaniu niedozwolonych postanowień umowa nie mogła dalej funkcjonować. To przesądziło o ustaleniu jej nieważności.
Nieograniczone ryzyko kursowe i kursy wyznaczane w tabeli banku przesądziły o nieważności umowy denominowanej do euro
Po sporządzeniu przez Sąd Okręgowy w Legnicy pisemnego uzasadnienia wyroku w sprawie I C 731/25 możemy przedstawić motywy, którymi kierował się sąd, ustalając nieważność umowy kredytu mieszkaniowego denominowanego w euro.
Sąd ustalił, że w 2010 r. kredytobiorca złożył wniosek o kredyt hipoteczny waloryzowany kursem euro, przeznaczony na cele mieszkaniowe - nabycie lokalu. W tym samym roku doszło do zawarcia z PKO BP umowy kredytu mieszkaniowego na okres kilkudziesięciu lat, z oprocentowaniem zmiennym opartym na stopie bazowej powiększonej o marżę banku. Kwotę kredytu wyrażono w euro, ale kredyt był - jak wprost zapisano - denominowany i udzielony w złotych. Wypłata następowała w złotych, po przeliczeniu według kursu kupna z tabeli kursów banku, a raty były pobierane w złotych jako równowartość kwot wyrażonych w walucie, przeliczana według kursu sprzedaży z tej samej tabeli. Umowa opierała się na bankowym wzorcu, z częścią ogólną, której treści kredytobiorca nie negocjował; z umową zetknął się pierwszy raz przy jej podpisywaniu. Kilka lat później strony zawarły aneks dopuszczający spłatę bezpośrednio w walucie kredytu. Przed procesem kredytobiorca wezwał bank do zwrotu świadczeń, a bank odmówił zapłaty. Podstawą ustaleń były dokumenty złożone przez obie strony, których autentyczności nikt nie kwestionował, oraz przesłuchanie strony powodowej.
Sąd uznał za niedozwolone zarówno postanowienie wprowadzające do umowy ryzyko kursowe, jak i powiązane z nim klauzule przeliczeniowe. Bank - poza ogólną wzmianką o zmienności kursu - nie przedstawił kredytobiorcy żadnych kalkulacji, prognoz ani rzetelnej symulacji obrazującej skalę ryzyka w perspektywie kilkudziesięciu lat, a obciążył go ryzykiem nieograniczonym, czego jako profesjonalista był świadomy. Podpisane oświadczenia o standardowej treści, że ryzyko jest znane i akceptowane, nie zastępują - zdaniem sądu - wykonania obowiązku informacyjnego. Odrębnie sąd ocenił klauzule przeliczeniowe: umowa nie wskazywała żadnych obiektywnych kryteriów ustalania tabeli kursów, pozostawiając bankowi swobodę kształtowania zarówno kwoty wypłaty, jak i wysokości rat, a dodatkowo zastrzegała dla wypłaty kurs kupna, zaś dla spłaty kurs sprzedaży. Sąd uznał, że postanowienia te określają główne świadczenia stron w rozumieniu art. 385<sup>1</sup> § 1 k.c. i art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13. Były jednak niejednoznaczne, nieuzgodnione indywidualnie, sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały interesy kredytobiorcy. Sąd potwierdził również, że w chwili zawarcia umowy kredytobiorca był konsumentem w rozumieniu art. 22¹ k.c. Oceny dokonano według stanu z chwili zawarcia umowy, zgodnie z art. 3852 k.c.
Do linii obrony PKO BP sąd odniósł się wprost. Twierdzenie, że kredyt był kredytem walutowym, sąd odrzucił - uznał, że jest to kredyt złotowy denominowany do euro, w którym waluta pełni rolę miernika wysokości zobowiązania. Zarzut, że obowiązek informacyjny został wypełniony, nie znalazł potwierdzenia: przekazane informacje nie pozwalały oszacować konsekwencji ekonomicznych umowy. Argument, że kursy z tabeli miały charakter rynkowy, sąd uznał za nieistotny, bo dla oceny abuzywności liczy się treść uprawnień przyznanych bankowi, a nie sposób wykonywania umowy. Nie uwzględnił też stanowiska o możliwości dalszego obowiązywania umowy: po usunięciu zakwestionowanych postanowień nie da się ustalić wysokości wypłaty ani rat, znika ryzyko kursowe uzasadniające oprocentowanie oparte na stawce właściwej dla waluty, a umowa zmieniłaby charakter na odmienny od zamierzonego przez strony. Sąd wykluczył również uzupełnienie luki kursem średnim NBP czy przepisami ogólnymi, powołując się na orzecznictwo TSUE, w tym wyroki w sprawach C-260/18 i C-118/17, oraz na wyrok Sądu Najwyższego V CSK 382/18. Wskazał także, że możliwości utrzymania umowy nie można budować na obowiązku dokonania przez kredytobiorcę dodatkowych czynności, takich jak zmiana rachunku do obsługi kredytu. Przy konsekwentnym i świadomym stanowisku strony powodowej, która od początku domagała się ustalenia nieważności, sąd uwzględnił żądanie główne i obciążył bank kosztami procesu.
Postępowanie przed Sądem Okręgowym w Legnicy zakończyło się po jednej rozprawie
Od wniesienia pozwu do wyroku minęły 42 dni. Wyrok zapadł na pierwszej rozprawie i został ogłoszony bezpośrednio po jej zamknięciu. Sąd przedstawił motywy rozstrzygnięcia ustnie, od razu po ogłoszeniu sentencji.
-
Pozew przeciwko bankowi
-
Rozprawa
-
Wyrok sądu I instancji
Sąd Okręgowy w Legnicy
Korzyść kredytobiorcy z unieważnienia umowy to 228.251 zł
- Bank wypłacił
- 182.030 zł
- Kredytobiorca spłacił
- 41.769 zł i 34.436,62 EUR
- 34.436,62 EUR po przeliczeniu
- 146.652 zł
- Saldo pozostałe do spłaty
- 28.191,00 EUR
- Anulowane raty do 2050 r. (298 rat)
- + 221.860 zł
- Zwrot od banku z rozliczenia kapitału
- + 6.391 zł
- Korzyść
- 228.251 zł
zawarcie umowy 2025 - wyrok
koniec płacenia rat 2050
anulowane raty - 25 lat
Statystyki
Ta sprawa na tle bazy kancelarii
| Sprawy kancelarii dotyczące umów PKO BP | 51 wyroków (ten był 43.) |
| Od pozwu do wyroku minęło | 42 dni |
| Mediana czasu w tym sądzie | 281 dni (z 158 spraw kancelarii) |
Stan na 16 listopada 2026 r. - liczby aktualizują się wraz z kolejnymi wyrokami.
Masz podobną umowę?
Czy kredyt w euro PKO BP z 2010 r. można unieważnić?
Tak. W omawianej sprawie Sąd Okręgowy w Legnicy ustalił, że umowa kredytu mieszkaniowego Własny Kąt Hipoteczny z oprocentowaniem zmiennym, zawarta w 2010 r., jest nieważna. To kolejny wyrok potwierdzający, że umowy PKO BP z tego okresu zawierały postanowienia niedozwolone, skutkujące nieważnością umowy.
Pamiętaj jednak, że artykuł dotyczy jednej, konkretnej sprawy. Nie jest poradą prawną ani gwarancją uzyskania takiego samego rozstrzygnięcia w innej sprawie. O wyniku każdej sprawy decydują: treść konkretnej umowy oraz okoliczności jej zawarcia. Każda sprawa wymaga indywidualnej oceny.
W tym artykule
Bezpłatna analiza kredytów powiązanych z walutami obcymi
Masz kredyt w euro w PKO BP?
Sprawdź, czy Twoją umowę można unieważnić.
Tylko 2 kroki - zajmie to około minuty. Później opcjonalnie możesz dodać szczegóły lub załączyć umowę.
Analiza przygotowana przez adwokata w ciągu 24 godzin.
Bezpłatnie i bez żadnych zobowiązań.